Kościół Mariacki

   Turyści mogą obejrzeć tylko część kościoła Mariackiego, ponieważ wstęp do miejsc wydzielonych na modlitwę jest zabroniony dla zwiedzających. Dlatego właśnie niektóre kaplice boczne, o których opowie Ci MOVI, zobaczysz tylko z daleka. Będziesz mógł natomiast wejść do nawy głównej, prezbiterium i zbliżyć się do dwóch ołtarzy bocznych.

   Poniżej prezentujemy kilka najważniejszych informacji o kościele Mariackim. Te i wiele innych faktów i ciekawostek usłyszysz, kiedy wspólnie z przewodnikiem MOVI zdecydujesz się odwiedzić ten jeden z największych i najważniejszych kościołów Krakowa.

   Najcenniejszym zabytkiem kościoła Mariackiego jest oczywiście słynne na cały świat dzieło niemieckiego rzeźbiarza mieszkającego w Polsce, Wita Stwosza – ołtarz mariacki. Do XIV wieku istniał w tym miejscu inny ołtarz, który został zniszczony po zawaleniu się sklepienia. Rajcy krakowscy postanowili wznieść nowy, wyjątkowo bogaty i wspaniały – jak przystało na ołtarz kościoła farnego stolicy Królestwa Polskiego.

   Ołtarz mariacki można z powodzeniem uznać za największe osiągnięcie europejskiej sztuki artystycznej końca średniowiecza. Choć jest dziełem późnego gotyku, zawiera już elementy zwiastujące czasy renesansu. Świadczy o tym choćby sposób potraktowania postaci i wierna analiza portretowa człowieka – cechy charakterystyczne dla epoki odrodzenia.

   Naprzeciw bocznego wyjścia kościoła, prowadzącego na plac Mariacki, znajdziesz drzwi do zakrystii. Jest to obszerne, gotyckie pomieszczenie, z barokowym sklepieniem i ścianami pokrytymi polichromią z pierwszej połowy XVIII wieku. Na sklepieniu umieszczono malowidło przedstawiające Tryumf Kościoła, Mądrości Bożej i Papiestwa. Na ścianach zobaczysz natomiast wyobrażenia siedmiu sakramentów, portrety ojców Kościoła, symbole czterech ewangelistów, przedstawienia soborów oraz medaliony ze świętymi. Za zakrystią znajduje się stary skarbiec kościelny, który można zwiedzać tylko za zgodą Kancelarii Parafialnej.

   Gdy przekroczysz tak zwany łuk tęczowy, pod którym przy suficie wisi ogromny krzyż z figurą cierpiącego Chrystusa, znajdziesz się w prezbiterium, czyli w przestrzeni kościoła przeznaczonej dla duchowieństwa. Nakryte jest ono sklepieniem gwiaździstym, wykonanym przez majstra Czipsera w 1442 roku. Na skrzyżowaniach żeber widnieją herby Polski, Krakowa i biskupa Iwo Odrowąża, pierwszego fundatora świątyni Mariackiej. W przyściennych niszach ustawiono posągi proroków: Jeremiasza, Daniela, Dawida, Ezechiela, Jonasza i Izajasza, które w 1891 roku wykonał krakowski rzeźbiKosciol Mariackiarz Zygmunt Langman.

   Stojąc w prezbiterium, warto poświęcić chwilę, by przyjrzeć się wielkiemu witrażowi umieszczonemu w oknie nad chórem muzycznym. Jest to dzieło wykonane na podstawie kartonów Stanisława Wyspiańskiego i Józefa Mehoffera. Wyobraża ono sceny z życia Maryi, drzewo genealogiczne Jessego oraz postaci proroków.

   Ściany prezbiterium zdobi polichromia wykonana w latach 1890–1892 przez Jana Matejkę. Przy jej realizacji z mistrzem współpracowało wielu jego uczniów, później znanych i wybitnych malarzy, między innymi Antoni Gramatyka, Edward Lepszy, Stanisław Bańkiewicz, Józef Mehoffer czy Stanisław Wyspiański. Rysunki techniczne wykonał Tomasz Lisiewicz, a roboty pozłotnicze – Michał Stojakowski. Zwróć uwagę na witraże znajdujące się w tej części kościoła – ich autorami są wybitni artyści: Józef Mehoffer, Stanisław Wyspiański i Tadeusz Dmochowski.

   Nawa główna kościoła ma wysokość 28 metrów. Nakryta jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym, najbardziej typowym dla architektury gotyckiej. Polichromię wykonali: Jan Matejko, Józef Mehoffer i Stanisław Wyspiański, który projektował również witraże. Nad gzymsem obiegającym nawę umieszczone zostały drewniane posągi błogosławionych Salomei i Bronisławy oraz świętych: Stefana, Kingi, Stanisława Kostki, Kazimierza, Jadwigi Andegaweńskiej, Urszuli, Jacka i Wojciecha. Rzeźby są dziełem Zygmunta Langmana i pochodzą z początku XX wieku.

   W nawie głównej warto zwrócić uwagę na manierystyczne epitafium kanonika i uczonego z XVI wieku Jana Nicza ze Lwowa, zwanego Leopolitą. Był on domniemanym tłumaczem Biblii i głośnym w swoich czasach kaznodzieją. Epitafium, czyli napis upamiętniający zmarłego kanonika, zobaczysz na pierwszym filarze z lewej strony.